سلطان وفا
جان جهان! دوش کجا بودهای / نی غلطم در دل ما بودهای
دوش ز هجر تو جفا دیدهام / ای که تو سلطان وفا بودهای
آه که من دوش چهسان بودهام / آه که تو دوش که را بودهای
رشک برم کاش قبا بودمی / چونکه در آغوش قبا بودهای
رنگ تو داری، که زِ رَنگ جهان / پاکی، و همرنگ بقا بودهای
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم شهریور ۱۳۹۰ ساعت 23:35 توسط زهره
|
حال دل با تو گفتنم هوس است